كنار تو را ترك گفته ام

كه خاطره اش عريانم مي كند

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد

فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد

تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد

دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد

 چه ساده با گریستن خویش زاده می شویم و چه ساده با گریستن دیگران از دنیا

 می رویم و میان این دو سادگی معمایی میسازیم به نام زندگی

بازم دلخوش میشه زنده به گور با دیدن قدمهای شما

افکارم . . .

گریه ام میندازن . . .

آزارم میدن . . .

میشکوننم

عذابم میدن . . .

قلمم نوشت: از فکر کردن متنفرم...

دریای احساس

..:: غم... ::..

وقتی که هنوز چشم به جهان نگشوده بودم

 صدایی نام غم را در گوشم طنین انداز کرد

فکر می کردم که غم عروسکی است

که من در دست می گیرم و با آن بازی می کنم

اما حال می بینم که خود عروسکی هستم در دست

غم...

(در عالم یکرنگی نیرنگ ها بی رنگند)

گویند   خدا    همیشه   با    ماست    ...  ای   غم   نکند   خدا    تو    باشی

نوشته شده توسط یه زنده به گور در روزشنبه

شما هم می توانید مرحمی باشید بر زخمهای کهنه این زنده به گور

آدما می گن زندگی کنم

اما با چه امیدی؟

اونا می گن بخندم

اما به چی؟

پس می مانم و می گریم برای دردهایم

نوشته شده توسط یه زنده به گور در روز چهارشنبه 

شما هم می توانید مرحمی باشید بر زخمهای کهنه این زنده به گور

امان از این دل ساده آخه همیشه به جرم سادگی اونو شکستن

همه... حتی اونایی که شب و روز بهشون محبت می کردم همه.

این روزا همه به آدمای ساده می خندن ولی چرا؟ باید هزار رنگ

باشیم تا نشکنیم؟باید تظاهر کنیم؟وای ازین مردم امان از سادگی

افسوس که دل من هنوز مثل طفلی کوچک است.....

نوشته شده توسط یه زنده به گور در روزسه شنبه

شما هم می توانید مرحمی باشید بر زخمهای کهنه این زنده به گور

وقتی خیلی خیلی بچه بودم یه روز که خونمون و داشتیم می ساختیم

از روی بچگی همه آرزوهامورو یه برگه نوشتم و خاک کردم . اما حالا

 فهمیدم چه کار اشتباهی کردم من آرزوهامو به خاک سپردم و این

 اولین اشتباه من در کودکیم بود....

نوشته شده توسط یه زنده به گور در روزیکشنبه ساعت ۳۰/۱۷

شما هم می توانید مرحمی باشید بر زخمهای کهنه این زنده به گور

این وبلاگ و شروع می کنم بنام اون کسی که هست همیشه

 و همه جا بامنه و اگر هنوز نفسی هست از وجود اوست آفریدگار

 مهربانم سلام می خواهم بنویسم مدتی بود دستانم از نوشتن

 حرفهایم عاجز بود اما می خواهم دوباره بنویسم از خودم

از ........

نوشته شده توسط یه زنده به گور در روز شنبه ساعت ۳۰/۱۷

شما هم می توانید مرحمی باشید بر زخمهای کهنه این زنده به گور